"When in Rome" gibi aşk

Belki bi kaç kişi dışında kimse farketmedi ama uzun zamandır hayatımın en zor günlerini yaşıyordum. hani şu yorganın altına girip "kimseyle konuşmak istemiyorum, yalnız bırakın beni" yavşaklığını bile yaptım düşünün. ki ben, biri bişey sorsa da konuşmaya başlasam diye gezinen bi dingilim.


Kolay kolay geçmedi evet, ya da şimdi çıkıp burda "çok pişmanım amk, keşke o kadar değer vermeseydim" demiyeceğim, çünkü değilim. en azından biraz daha aklı başında davranabilirdim diye düşünüyorum sadece. aşık olduğum zaman kendimi kaybetmemeyi öğrenmem gerek..


"Öyle birine aşık olmam gerekiyor ki bitti diye üzülmeyeyim" diye düşünür hale gelmiştim. canımı o kadar yakmıştı ki artık aklıma sadece diğer insanların da canını yakmak geliyordu. çünkü onun canının yanma ihtimali bile benim canımı yakmaya yetiyordu. böyle gerizekalı bi insan olduğum için diğerlerinden intikam alma fikri çok salakça gelebilir şuan, ama o dönemden geçerken aklınıza sadece bu geliyor.


Hani biri çıksa, "merak etme" dese, "sen unut herşeyi" dese, "ben senin için düşünürüm, yaparım hatta yaşarım" dese, koşa koşa boynuna atlayacak hale geldiğimi farkında bile değilmişim. taa ki O gelene kadar..


Hayatıma nasıl girdi farketmedim bile. herşey nasıl oldu, nasıl bu kadar çok sevmeye başladım farkında değildim. bi anda çekti aldı herşeyin içinden, bi anda gülmeye başladığımı farkettim.


"Hala yalnız mıyım?" diye düşünüyorum bazen. o kadar yakın ki uzansam dokunacakmışım gibi geliyor. o kadar iyi ki, biraz daha sevsem bozulacakmış gibi.. İçinde O olan cümleler kurmaya korkar oldum, büyüsü bozulacak da bitecek diye...


Onu seviyorum çünkü? diye düşünüyorum kendi kendime. cevabı bulamayınca çıldırıyorum her seferinde. sana vericek hiçbişeyim yok. sana aşık olmamı sağlayan şey bile bozuk- biliyorsun..


En iyi yapabildiğim şey sana aşık olmak sadece. böyle delicesine sevebilirim seni, öldürecek kadar çok sevebilirim. ama senden önce o kadar çok yandı ki canım, biraz daha sevmeye korkar oldum. senin suçun değil biliyorum ama insan sadece düşünüyor: Ya O da giderse?..


Çünkü ben artık bir kez daha aynı şeyleri yaşayamam. çünkü o kadar güçlü değilim. çünkü o kadarına dayanacak kadar iyi olduğumu sanmıyorum. 


Ama yine de, "Kalbin kırılabilir ya da dünyanın en güzel aşkını yaşayabilirsin. ama denemediğin sürece asla bilemeyeceksin..." mantığıyla giderek aşık oluyorum sana. ki bu şuan beni mutlu etmeye yeten tek şey..


Bu yazı da Müstakbelim'e gelsin.. Seni çok seviyorum!..